Ik ben natuurlijk heel mediawijs. Denk ik.
Maar ben me toch maar eens gaan verdiepen in het onderwerp. Dus heb ik artikelen zitten lezen uit het 23D literatuurlijstje, o.a. op Mediawijzer.net. Sommige dingen wist ik, andere dingen wist ik helemaal niet. Dus met mijn mediawijsheid valt het kennelijk een beetje tegen.
Door 1 zo'n artikel werd ik gegrepen: Aanpak voor het herkennen en helpen van digibeten werkt.
Het ging over diensten die ook of uitsluitend online worden aangeboden.
Er zat een foto bij over een vrolijk seniorenpaar die stralend hun digitale vaarbewijs (?) toonden en er helemaal bij hoorden.
Ze waren ontsnapt aan dat leger van 3 miljoen Nederlanders die digibeet zijn. En die de overheid en de instanties maar tot last waren. Want hoe kon de overheid in vredesnaam kostenefficiënt werken als de burgers niet meededen?
En ik zag mijn ouders voor mij. Die zitten ook bij die 3 miljoen. Een minderheid, dat is nooit zo best.
Mijn ouders vinden het prima dat ze digibeet zijn. Ze zijn nog echt van het soort dat niet kan muizen. Het wordt wel lastig met het invullen van belasting enzo, dat doen wij dan ook voor ze. We hebben nog geprobeerd met een soort van missiewerk om ze aan de pc te krijgen via de electrische typmachine (wie kent 'm nog?). Maar dat betekende dat we telefonische helpdesk werden met betrekking tot die typmachine, waar we zelf inmiddels ook niet meer het fijne van wisten omdat we dat stadium al lang voor bij waren.
Gek werden we er van. Als de telefoon ging was het negen van de tien keer mijn moeder die een op hol geslagen of vastgelopen typmachine had.
We hebben het dus geprobeerd. Zij ook.
Maar we hebben met zijn allen geconcludeerd: laat maar.
En omdat ik vast niet de enige ben met niet-kostenefficiënte ouders denk ik: Misschien moeten we die drie miljoen min of meer hopeloze gevallen maar lekker zo hopeloos laten.
He: daar ligt nog wel een rol voor de bibliotheek. Onze medewerkers zijn immers (zeker na het volgen van min of meer 23 dingen) uitstekend geoutilleerd om die drie miljoen stakkers een eindje op weg te helpen. IN de bibliotheek.
maandag 31 januari 2011
donderdag 20 januari 2011
Verdieping?
Here goes!
Ik heb me opgegeven voor VerdiepDingen, en heb me voorgenomen om het serieus aan te pakken. Maar nu moet ik een stukkie schrijven over hoe 2.0 ik ben en kom ik tot de conclusie dat het eigenlijk niet meevalt.
Muziekje aangezet (nee, geen spotify: ik heb de website van Anno openstaan en doe net of ik midden in het door mij zo geliefde Anno 1404 zit).
Dat is ook de conclusie die ik trek: ik ben een spelletjesmens en weet daar wel raad mee. Ik heb een praatbaan en kennelijk daarbuiten niet zo veel behoefte aan praten. Dus, ook al vind je mij tegenwoordig wel op Hyves, ik ben daar niet echt actief te vinden.
In mijn werk als teamleider zie ik ook niet 1-2-3 wilde toepassingen van 23Dingen. Ik ben handig in intranet en mail. Ik zie het voordeel van google docs, maar gebruik het eigenlijk nog te weinig. Zo af en toe word ik iemands vriend, en soms wissel ik ook nog wat zinnen uit met zo'n vriend.
Maar ik weet wel waar anderen het over hebben als er een 23D-term voorbij schiet, en in die zin heb ik er heel wat van geleerd, van die 23 Dingen. O nee: 20 Dingen, want ik liep een beetje vast op het eind. ;-}]
Hoe kunnen we 23D toepassen in de dienstverlening? Daar denk ik dat we social media wel in kunnen zetten. Of sms-diensten etc. In onze communicatie naar de klant. Verder denk ik dat we apps in kunnen zetten. Als ik zie hoe onze bijna 19-jarige zoon verkleefd is met zijn i-phone en talloze apps, is dat absoluut de kant die we op moeten gaan om onszelf aantrekkelijk te maken bij een bepaalde (grote) doelgroep. Gelukkig speelt zoonlief ook een oude Monkey Island-versie op zijn i-phone. En kennen jullie Angry birds al?
De cirkel is rond. Ben ik weer lekker waar de muziek me al bracht: SPELLETJES!
Ik heb me opgegeven voor VerdiepDingen, en heb me voorgenomen om het serieus aan te pakken. Maar nu moet ik een stukkie schrijven over hoe 2.0 ik ben en kom ik tot de conclusie dat het eigenlijk niet meevalt.
Muziekje aangezet (nee, geen spotify: ik heb de website van Anno openstaan en doe net of ik midden in het door mij zo geliefde Anno 1404 zit).
Dat is ook de conclusie die ik trek: ik ben een spelletjesmens en weet daar wel raad mee. Ik heb een praatbaan en kennelijk daarbuiten niet zo veel behoefte aan praten. Dus, ook al vind je mij tegenwoordig wel op Hyves, ik ben daar niet echt actief te vinden.
In mijn werk als teamleider zie ik ook niet 1-2-3 wilde toepassingen van 23Dingen. Ik ben handig in intranet en mail. Ik zie het voordeel van google docs, maar gebruik het eigenlijk nog te weinig. Zo af en toe word ik iemands vriend, en soms wissel ik ook nog wat zinnen uit met zo'n vriend.
Maar ik weet wel waar anderen het over hebben als er een 23D-term voorbij schiet, en in die zin heb ik er heel wat van geleerd, van die 23 Dingen. O nee: 20 Dingen, want ik liep een beetje vast op het eind. ;-}]
Hoe kunnen we 23D toepassen in de dienstverlening? Daar denk ik dat we social media wel in kunnen zetten. Of sms-diensten etc. In onze communicatie naar de klant. Verder denk ik dat we apps in kunnen zetten. Als ik zie hoe onze bijna 19-jarige zoon verkleefd is met zijn i-phone en talloze apps, is dat absoluut de kant die we op moeten gaan om onszelf aantrekkelijk te maken bij een bepaalde (grote) doelgroep. Gelukkig speelt zoonlief ook een oude Monkey Island-versie op zijn i-phone. En kennen jullie Angry birds al?
De cirkel is rond. Ben ik weer lekker waar de muziek me al bracht: SPELLETJES!
woensdag 19 januari 2011
Biebsoap revisited 2
Fijn wel: mijn bewering dat ik verder ging met Biebsoap. Mooi weer helemaal NIETS van terecht gekomen.
Het concept lag er. Raoul zou Spockelhoff zijn, en dan was er ook nog die Spamela aan zijn zijde. Beiden gekleed in een wetsuit, met daarover heen een onderbroek. Omdat alle superhelden hun slip niet alleen over de bib, maar ook over hun panty heen dragen. Onze wetsuits zouden een haaienvin op de rug hebben, met daarop het logo van bibliotheek Nederland. Onze eigen fondsenwerver had deze ruimhartige sponsoring al voor ons geregeld. Als we de golven zouden kiezen dan zou er een sparkle verschijnen bij het logo. Als, want we zouden de golven niet voor niets kiezen: daar zou iets tegenover moeten staan.
Eer en glorie? Niet helemaal genoeg voor ons dappere paar! Ook superhelden moeten eten, en aangezien Spockelhoff en Spamela er verschillende levensstijlen op na houden...
Maar goed. Spockelhoff verkeerde in hoger sferen en Spamela had nog een akkefietje met een ex van haar. Maar nu zijn ze bij elkaar. En beginnen ze opnieuw.
Locatie: Biebsoapbay. Prachtige witte stranden. Wuivende palmen. De zon schijnt er altijd. Zelfs 's nachts. In de verte, vlakbij dat schamele hutje van die ene overgebleven autochtoon, staat de Strandbieb:
Goed herkenbaar aan het vrolijk oranje-wit gestreepte tentdoek, de welgevormde bibliotheekmedewerker achter de mediabar, en het loungegedeelte met de luisterschelpen.
Wat is de cocktail van de dag?
E-reader (de)light?
Letterheinz-tic?
Sunstroke bookie?
Jullie mogen het zeggen. Dit blog is interactief!
En wie van de klanten komt in een acute noodsituatie terecht na het nuttigen van de strandbiebcocktail?
Is het R.Na, directeur van een concurrerende Strandbieb?
Of Franckie Beukenboom, de man met de moneybelt onder zijn driedelig badkostuum?
Feed me, en ik fantaseer de rest...
Het concept lag er. Raoul zou Spockelhoff zijn, en dan was er ook nog die Spamela aan zijn zijde. Beiden gekleed in een wetsuit, met daarover heen een onderbroek. Omdat alle superhelden hun slip niet alleen over de bib, maar ook over hun panty heen dragen. Onze wetsuits zouden een haaienvin op de rug hebben, met daarop het logo van bibliotheek Nederland. Onze eigen fondsenwerver had deze ruimhartige sponsoring al voor ons geregeld. Als we de golven zouden kiezen dan zou er een sparkle verschijnen bij het logo. Als, want we zouden de golven niet voor niets kiezen: daar zou iets tegenover moeten staan.
Eer en glorie? Niet helemaal genoeg voor ons dappere paar! Ook superhelden moeten eten, en aangezien Spockelhoff en Spamela er verschillende levensstijlen op na houden...
Maar goed. Spockelhoff verkeerde in hoger sferen en Spamela had nog een akkefietje met een ex van haar. Maar nu zijn ze bij elkaar. En beginnen ze opnieuw.
Locatie: Biebsoapbay. Prachtige witte stranden. Wuivende palmen. De zon schijnt er altijd. Zelfs 's nachts. In de verte, vlakbij dat schamele hutje van die ene overgebleven autochtoon, staat de Strandbieb:
Goed herkenbaar aan het vrolijk oranje-wit gestreepte tentdoek, de welgevormde bibliotheekmedewerker achter de mediabar, en het loungegedeelte met de luisterschelpen.
Wat is de cocktail van de dag?
E-reader (de)light?
Letterheinz-tic?
Sunstroke bookie?
Jullie mogen het zeggen. Dit blog is interactief!
En wie van de klanten komt in een acute noodsituatie terecht na het nuttigen van de strandbiebcocktail?
Is het R.Na, directeur van een concurrerende Strandbieb?
Of Franckie Beukenboom, de man met de moneybelt onder zijn driedelig badkostuum?
Feed me, en ik fantaseer de rest...
donderdag 25 november 2010
Biebsoap revisited
Eindelijk neem ik weer eens de tijd voor mijn blog. Ik was er een tijdje niet, maar nu ben ik weer terug.
Dankzij Spock en Angel heb ik de kriebels gekregen en zin om Biebsoap nieuw leven in te blazen.
Niet zomaar nieuw leven: het moet een spin-off van Baywatch en Biebsoap worden: Baybiebsoap, of Biebwatch, zoiets.
Met in de hoofdrol de Superhelden Raoul Hasselhoff en Spamela Slanet:
Dankzij Spock en Angel heb ik de kriebels gekregen en zin om Biebsoap nieuw leven in te blazen.
Niet zomaar nieuw leven: het moet een spin-off van Baywatch en Biebsoap worden: Baybiebsoap, of Biebwatch, zoiets.
Met in de hoofdrol de Superhelden Raoul Hasselhoff en Spamela Slanet:
dinsdag 23 maart 2010
Leermoment
Vandaag mijn eigen blog netjes gehouden en zwaar zitten knoeien op dat van een ander.
In Angels blog zitten experimenteren met link in mijn reactie.
Goed het filmje van Coers daar over bekeken en vervolgens fijn aan de slag. Dacht ik.
Is wel handig om daarbij het juiste URL in te voeren. Bij You tube-filmpjes is dat dus niet het URL bovenin, maar in het venster rechts van het filmpje.
Blijkt maar weer hoe gevaarlijk het is wanneer je een tijdje niet met je Dingen speelt.
In Angels blog zitten experimenteren met link in mijn reactie.
Goed het filmje van Coers daar over bekeken en vervolgens fijn aan de slag. Dacht ik.
Is wel handig om daarbij het juiste URL in te voeren. Bij You tube-filmpjes is dat dus niet het URL bovenin, maar in het venster rechts van het filmpje.
Blijkt maar weer hoe gevaarlijk het is wanneer je een tijdje niet met je Dingen speelt.
maandag 22 maart 2010
Even proberen
Even proberen of ik het nog kan.
Bloggen.
Het lijkt wel of mijn vorige post uit een ander leven stamt.
En eigenlijk is dat ook wel zo.
Nu is 23D weer fun, terwijl ik destijds alleen maar kon denken aan huiswerkPLICHT, blogPLICHT, uitprobeerPLICHT, en dat terwijl ik al genoeg had te doen.
Dat leven ligt nu ver achter mij: ik heb nog steeds genoeg te doen, maar voel die PLICHT niet meer als een loden last op mijn schouders drukken. Dat is een stuk relaxter.
En dus kan ik nu weer denken: 23D is leuk. Egwel!
Bloggen.
Het lijkt wel of mijn vorige post uit een ander leven stamt.
En eigenlijk is dat ook wel zo.
Nu is 23D weer fun, terwijl ik destijds alleen maar kon denken aan huiswerkPLICHT, blogPLICHT, uitprobeerPLICHT, en dat terwijl ik al genoeg had te doen.
Dat leven ligt nu ver achter mij: ik heb nog steeds genoeg te doen, maar voel die PLICHT niet meer als een loden last op mijn schouders drukken. Dat is een stuk relaxter.
En dus kan ik nu weer denken: 23D is leuk. Egwel!
maandag 7 december 2009
24 dingen
24 dingen.
Oftewel: Vieren: twintig dingen!
Want volgens JK (een collega) en Edo (een Japanse vlieger, google het maar eens. Als je tenminste een informatiemedewerker bent die dat beheerst. Wikipedia kun je ook proberen) heb ik 4 dingen overgeslagen. Dus vier ik dat ik 20 dingen heb gedaan. Van de 24.
Oftewel: en laat ik daarbij in de vlieger-terminologie blijven: Vieren... = laten vieren... = laten gaan. Ik laat dingen gaan. Wel zo rustig.
En dat is wat ik al beschreef in mijn blog.
Ik ben moe. Moe omdat ik al genoeg te doen heb. Moe, omdat er qua werk te weinig uren in een (werk-)week zitten. Moe, omdat bijna alles wat ik aan 23 Dingen heb gedaan in mijn eigen tijd moest gebeuren. Ook nu zit ik in vrije tijd te bloggen.
Mede daarom heb ik besloten: "kijke kijke niet kope".
Ik hoef geen certificaat.
Ik ben al "certified". Broehaha.
Soms bespeurde ik in dit traject dat mensen uitten wat ik nu uit.
Eerlijk gezegd vond ik het redelijk ontluisterend dat aan het begin van 23 dingen zo weinig mensen met mij die vraag stelden: hoe word je gefaciliteerd bij dit soort zaken? De spontaniteit waarmee mensen kennelijk accepteerden dat ze "uitverkoren" waren voor dit project zorgde toch hopelijk niet voor spontane verstandsverbijstering?
We vonden -toen al- met zijn allen dat we keuzes moesten maken: dat is dan ook wat ons te doen staat. Daarbij moeten we ons niet laten leiden door vage beloftes.
Sterker nog: we accepteren niet meer: ik hoor wat je zegt, je hebt gelijk.
En dan een ongelooflijk lange stilte en dan een jaar later in de verte: NIX!!!
Dat gaat nu anders: je pakt je teamleider bij de lurven (graag zelfs, Teamleiders vinden dat lekker) en pakt ze dusdanig aan dat ze voor JOU gaan werken, in plaats van andersom: het 24e DING!
Oftewel: Vieren: twintig dingen!
Want volgens JK (een collega) en Edo (een Japanse vlieger, google het maar eens. Als je tenminste een informatiemedewerker bent die dat beheerst. Wikipedia kun je ook proberen) heb ik 4 dingen overgeslagen. Dus vier ik dat ik 20 dingen heb gedaan. Van de 24.
Oftewel: en laat ik daarbij in de vlieger-terminologie blijven: Vieren... = laten vieren... = laten gaan. Ik laat dingen gaan. Wel zo rustig.
En dat is wat ik al beschreef in mijn blog.
Ik ben moe. Moe omdat ik al genoeg te doen heb. Moe, omdat er qua werk te weinig uren in een (werk-)week zitten. Moe, omdat bijna alles wat ik aan 23 Dingen heb gedaan in mijn eigen tijd moest gebeuren. Ook nu zit ik in vrije tijd te bloggen.
Mede daarom heb ik besloten: "kijke kijke niet kope".
Ik hoef geen certificaat.
Ik ben al "certified". Broehaha.
Soms bespeurde ik in dit traject dat mensen uitten wat ik nu uit.
Eerlijk gezegd vond ik het redelijk ontluisterend dat aan het begin van 23 dingen zo weinig mensen met mij die vraag stelden: hoe word je gefaciliteerd bij dit soort zaken? De spontaniteit waarmee mensen kennelijk accepteerden dat ze "uitverkoren" waren voor dit project zorgde toch hopelijk niet voor spontane verstandsverbijstering?
We vonden -toen al- met zijn allen dat we keuzes moesten maken: dat is dan ook wat ons te doen staat. Daarbij moeten we ons niet laten leiden door vage beloftes.
Sterker nog: we accepteren niet meer: ik hoor wat je zegt, je hebt gelijk.
En dan een ongelooflijk lange stilte en dan een jaar later in de verte: NIX!!!
Dat gaat nu anders: je pakt je teamleider bij de lurven (graag zelfs, Teamleiders vinden dat lekker) en pakt ze dusdanig aan dat ze voor JOU gaan werken, in plaats van andersom: het 24e DING!
Abonneren op:
Posts (Atom)
