Ik ben natuurlijk heel mediawijs. Denk ik.
Maar ben me toch maar eens gaan verdiepen in het onderwerp. Dus heb ik artikelen zitten lezen uit het 23D literatuurlijstje, o.a. op Mediawijzer.net. Sommige dingen wist ik, andere dingen wist ik helemaal niet. Dus met mijn mediawijsheid valt het kennelijk een beetje tegen.
Door 1 zo'n artikel werd ik gegrepen: Aanpak voor het herkennen en helpen van digibeten werkt.
Het ging over diensten die ook of uitsluitend online worden aangeboden.
Er zat een foto bij over een vrolijk seniorenpaar die stralend hun digitale vaarbewijs (?) toonden en er helemaal bij hoorden.
Ze waren ontsnapt aan dat leger van 3 miljoen Nederlanders die digibeet zijn. En die de overheid en de instanties maar tot last waren. Want hoe kon de overheid in vredesnaam kostenefficiënt werken als de burgers niet meededen?
En ik zag mijn ouders voor mij. Die zitten ook bij die 3 miljoen. Een minderheid, dat is nooit zo best.
Mijn ouders vinden het prima dat ze digibeet zijn. Ze zijn nog echt van het soort dat niet kan muizen. Het wordt wel lastig met het invullen van belasting enzo, dat doen wij dan ook voor ze. We hebben nog geprobeerd met een soort van missiewerk om ze aan de pc te krijgen via de electrische typmachine (wie kent 'm nog?). Maar dat betekende dat we telefonische helpdesk werden met betrekking tot die typmachine, waar we zelf inmiddels ook niet meer het fijne van wisten omdat we dat stadium al lang voor bij waren.
Gek werden we er van. Als de telefoon ging was het negen van de tien keer mijn moeder die een op hol geslagen of vastgelopen typmachine had.
We hebben het dus geprobeerd. Zij ook.
Maar we hebben met zijn allen geconcludeerd: laat maar.
En omdat ik vast niet de enige ben met niet-kostenefficiënte ouders denk ik: Misschien moeten we die drie miljoen min of meer hopeloze gevallen maar lekker zo hopeloos laten.
He: daar ligt nog wel een rol voor de bibliotheek. Onze medewerkers zijn immers (zeker na het volgen van min of meer 23 dingen) uitstekend geoutilleerd om die drie miljoen stakkers een eindje op weg te helpen. IN de bibliotheek.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Mijn vader wilde vroeger nooit een mobiel, toen mijn moeder naar een verzorgingshuis 17km verderop moest, en hij bijna dagelijks daar met de fiets heen ging, toen wilde hij er wel een. Want stel je voor dat hem wat overkwam dan kon hij toch mooi iemand bellen. Overigens heeft alleen mijn jongste broer het nummer, want het is niet de bedoeling dat we hem daar op bellen. Zo zie je, ook voor digibeten wordt t interessant als t functioneel kan worden voor ze ;-)
BeantwoordenVerwijderenEn hoe denk je dat we de digibeten de bieb in krijgen?
BeantwoordenVerwijderen@Angie: door niet alleen geestelijk maar ook lichamelijk goed uitgerust te zijn?
BeantwoordenVerwijderen