Fijn wel: mijn bewering dat ik verder ging met Biebsoap. Mooi weer helemaal NIETS van terecht gekomen.
Het concept lag er. Raoul zou Spockelhoff zijn, en dan was er ook nog die Spamela aan zijn zijde. Beiden gekleed in een wetsuit, met daarover heen een onderbroek. Omdat alle superhelden hun slip niet alleen over de bib, maar ook over hun panty heen dragen. Onze wetsuits zouden een haaienvin op de rug hebben, met daarop het logo van bibliotheek Nederland. Onze eigen fondsenwerver had deze ruimhartige sponsoring al voor ons geregeld. Als we de golven zouden kiezen dan zou er een sparkle verschijnen bij het logo. Als, want we zouden de golven niet voor niets kiezen: daar zou iets tegenover moeten staan.
Eer en glorie? Niet helemaal genoeg voor ons dappere paar! Ook superhelden moeten eten, en aangezien Spockelhoff en Spamela er verschillende levensstijlen op na houden...
Maar goed. Spockelhoff verkeerde in hoger sferen en Spamela had nog een akkefietje met een ex van haar. Maar nu zijn ze bij elkaar. En beginnen ze opnieuw.
Locatie: Biebsoapbay. Prachtige witte stranden. Wuivende palmen. De zon schijnt er altijd. Zelfs 's nachts. In de verte, vlakbij dat schamele hutje van die ene overgebleven autochtoon, staat de Strandbieb:
Goed herkenbaar aan het vrolijk oranje-wit gestreepte tentdoek, de welgevormde bibliotheekmedewerker achter de mediabar, en het loungegedeelte met de luisterschelpen.
Wat is de cocktail van de dag?
E-reader (de)light?
Letterheinz-tic?
Sunstroke bookie?
Jullie mogen het zeggen. Dit blog is interactief!
En wie van de klanten komt in een acute noodsituatie terecht na het nuttigen van de strandbiebcocktail?
Is het R.Na, directeur van een concurrerende Strandbieb?
Of Franckie Beukenboom, de man met de moneybelt onder zijn driedelig badkostuum?
Feed me, en ik fantaseer de rest...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Spamela heeft haar zweepje iets te enthousiast gebruikt en zit nu met zweepslag in haar nek. Gaat zij kopje onder of weet Spockelhoff haar te redden, zwevend en wel (m.b.v. zwembandjes)
BeantwoordenVerwijderenSpockelhoff heeft eerst even een poliep van zijn zwembandjes laten verwijderen (da's erg in tegenwoordig, getuige fantasiefiguren als Jan S. en Caro E.). Nu moet hij nog een paar weken rust houden, mentaal gesteund door de welgevormde bibliotheekmedewerkster. Daarna trekt hij de onderbroek weer flink tot aan de oksels op om de wereld te redden (oplettende lezertjes weten inmiddels dat Spamela zijn wereld is).
BeantwoordenVerwijderenWordt helaas vervolgd....
Ohmigod, Spockelhoff, dat waren geen poliepen op je zwembandjes! Dat waren de ventielen!
BeantwoordenVerwijderenNu zink je. Diep. Da's niet zo best. Nu moet Spamela kiezen: gaat ze voor zichzelf of voor haar reddende engelpartner?
Ach, die keus is niet zo moeilijk. Ze gaat voor Numero Uno. Met een soepele beweging gooit ze de zweepslag ver van haar af: ze kan opeens weer geheel vrij ademhalen en dat is maar goed ook. Want ergens in de opeens niet zo stille zuidzee ligt Spockelhoff te spartelen. Zijn wilde armbewegingen zorgen bijna voor een nieuwe tsunami (dat is Japans voor hele grote sushi). En Spamela is toevallig dol op sushi, ze lust het zelfs rauw!
Dus, kantje boord, maar toch gelukt: Spockelhoff wordt door Spamela op de rug genomen en veilig aan wal gezet. Wel aan lager wal. Want dat is makkelijker met het oog op zwemles.
Ik zei nog zo: lieg niet in je cv!
Het knaagt een beetje aan Spockelhoffs geweten: gered worden door een sushi-eter; is dat wel ecologisch te verantwoorden (aan lager wal, tussen de ratten, gaat er al gauw van alles mee knagen)? Weegt het redden van één Spockelhoff op tegen het leegeten van de oceanen? En zo sluipt de politiek de tot dan toe zo luchtige soap binnen. Wat het allemaal met zijn centrale verwarming te maken heeft, weet Spockelhoff zo gauw even niet, narillend op de kade, maar soms zijn vrouwen nu eenmaal onnavolgbaar. In de verte ontwaart hij nog het vage silhouet van Spamela die tegen de avondzon een sigaret zonder filter opsteekt. Met een glimlach van genegenheid op de lippen valt hij tenslotte in ratzwijm. All is well that ends aan lager wal.
BeantwoordenVerwijderenOef, is dit het eind van Spockelhoff? Het is niet te hopen, want Biebsoapbay kan niet zonder het illustere duo.
BeantwoordenVerwijderenDus: seizoen 2, aflevering 1: de camera zoomt in op Spockelhoff, nog steeds met die glimlach om de lippen. Van rechts komt een rat het beeld binnen geschuiveld. De rat snuft en snift, de kijker ziet 'm denken: "lekker hapje Spockelhoff". Dan zwenkt de camera naar de verte, waar Spamela haar viespeuk achteloos in de golven werpt. Ze voelt zich tevreden, omdat haar nicotine-level weer heerlijk op peil is. Langzaam rekt ze zich uit en kijkt ze om zich heen. Haar oog glijdt over de lagerwal, waar ze Spockelhoff heeft achter gelaten.
Oei! Dat had ze nu niet moeten doen, want omdat haar glijdend oog doorrolt focust de rat die eerst alleen Spockelhoff als lekker dingetje had geïdentificeerd nu op Spams oog.
Spams andere bodyparts zetten het nu op een rennen. In slomo, en natuurlijk met op de achtergrond de ondergaande zon.
Bevallig knielt ze neer naast Spockelhoffs levenloze (?) lichaam. Met een handige beweging schept ze haar oog net op tijd weg voor de bek van de rat. De rat vlucht en Spamela plaatst haar oog weer in haar hoofd.
Ze staat op, haar dienst zit er op en ze heeft nog een heleboel strijkgoed thuis staan. Ze zucht, kijkt per ongeluk naar Spockelhoff en denkt: Gosh, hij ligt er wel erg stuk bij.
Dus pakt ze haar eye-phone en doet ze iets met 1-1-2. "Zo", denkt ze: "Dat is ook weer geregeld" en ze slaat de weg in naar Maastricht dat kilometers verder ligt.